تهدید مذاکرات باخت- باخت یا فرصت مذاکرات برد-برد

تردیدی نیست که چهار دوره مذاکرات ایران و آمریکا اکنون به حساس ترین لحظات خود رسیده و اگر طرفین ابتکار جدیدی برای تغییر مواضع سنتی خود به خرج ندهند ، رویارویی مستقیم و احتمال واکنش های نظامی پس از آن بیش از هر زمان دیگری محتمل است چون به نتیجه نرسیدن این دوره از مذاکرات با دوره های قبلی تفاوت جدی دارد و به دلیل اجرای عملیات‌های صادق یک و دو و نظامی شدن فضای منطقه در یمن ، غزه و سوریه و لبنان احتمال تسری این شرایط به ایران با توجه به تهدید های صریح رییس جمهور آمریکا مبنی بر بمباران مناطقی از ایران- امری که برای یمن هم عملیاتی شد- به عنوان گزینه دوم ترامپ در صورت به نتیجه نرسیدن مذاکرات این بار جدی است، هرچند که ایران هم گزینه ها و پاسخ های متقابل و متناسبی را خواهد داشت و بارها از سوی مسئولان ارشد نظامی و کشوری مطرح شده است اما در هر صورت پیش رفتن به سمت چنین شرایطی بازی باخت- باخت برای طرفین است و نتیجه آن برای کل منطقه و طرفهای درگیر روشن است در حالی که با مقداری انعطاف و تلاش بیشتر شاید بتوان به جای شرایط غیر قابل پیش بینی نظامی در منطقه ، فضای مبتنی بر صلح و افزایش سرمایه‌گذاری در منطقه را شاهد باشیم.
اینکه چه روشی به کار گرفته شود که مذاکرات به بن بست نرسد هنر دیپلماسی و مذاکره کنندگان حرفه ای ایرانی است اما آنچه واضح و قابل پیش بینی است، آن است که این بار نتیجه ندادن مذاکرات تبعات جدی تری نسبت به دفعات قبل دارد و باید از این فرصت به نحو احسن در راستای تحقق شعار سال یعنی سرمایه گذاری برای تولید استفاده کنیم تا اینکه به سمت نظامی تر شدن منطقه سوق داده شویم و بهانه به دست دشمنان میهنمان بدهیم.

شاید برای اجتناب از چنین فضایی بود که رهبر انقلاب در بهمن ماه سال گذشته مذاکره با آمریکا را غیر عاقلانه ، غیر هوشمندانه و غیر شرافتمندانه توصیف کردند اما حال که کشور در چنین فضایی ورود کرده است باید از فرصت مذاکرات برد-برد به خوبی بهره بگیریم و از تهدید مذاکرات باخت-باخت اجتناب کنیم.