هنر دستگاه دیپلماسی در تحمیل صلح به طرف متجاوز 

خبر حرفه ای/ پیشتر در یادداشتی به قلم نگارنده با عنوان «درس عبرتی که دستگاه دیپلماسی باید از تجاوز آمریکایی -صهیونی بگیرد» بر این نکته تاکید کردیم که دولت ترامپ به دلیل خیانت به ساحت دیپلماسی (از طریق تجاوز نظامی وسط مذاکرات و تکرار دوباره آن) شایستگی آنکه طرف مذاکره ایران قرار گیرد را ندارد و از ابزار دیپلماسی برای فریب و تجاوز استفاده میکند و دستگاه دیپلماسی می‌بایستی در اسفندماه سال گذشته نیز با همین استدلال از مذاکره با این دولت متجاوز و فریبکار امتناع می‌ورزید و باقی ماندن کشور در شرایط آماده باش نه جنگ و نه صلح به مراتب بهتر از فجایعی بود که پس از ورود دستگاه دیپلماسی به مذاکره با آمریکا در اسفند ماه اتفاق افتاد ، اما حال که کشور به این ورطه افتاد ولی به یاری خداوند متعال و امدادهای غیبی او و حضور همه جانبه اقشار مختلف مردم در خیابان و صحنه‌های خدمت رسانی و غیره توانسته ایم دشمن را در رسیدن سریع به اهدافش در جنگ تحمیلی سوم پس از چهل روز مقاومت ناکام کنیم و بدون پذیرش شروط ۱۵ گانه ترامپ وارد آتش بس شویم، وقت آن فرا رسیده که ضربه نهایی را بر پیکره محاسبات دشمن وارد کنیم و به جای آتش بس موقت که می‌تواند زمینه تجاوز مجدد را فراهم کند، صلح فراگیر در کل منطقه را به طرف متجاوز تحمیل کنیم.

تردیدی نیست که هیچ عقل سلیمی خواهان تداوم ضربه به زیرساخت های کشور خاصه در عرصه نیروگاه ها و انرژی نیست ولی طرف متجاوز اسرائیلی میخواهد از فرصت عدم دستیابی به صلح فراگیر در منطقه حداکثر استفاده را برای تخریب زیرساخت‌های حیاتی کشور و تبدیل تمدن ایران زمین به یک ویرانه ببرد، در چنین شرایطی ما باید با حداکثر سرعت و توان، صلح مطلوب خودمان را به طرف متجاوز تحمیل کنیم که با رعایت چند نکته ذیل به مدد الهی امید داریم که انجام پذیرد:

نکته اول اینکه طبق استدلال ابتدای همین یادداشت و یادداشت قبلی از مذاکره دوجانبه با دولت ایالات متحده باید خودداری شود و مذاکرات به دلیل میانجیگری کشور دوست و همسایه ما، پاکستان می‌تواند طبق توصیه رهبر شهیدمان به صورت غیر مستقیم با تبادل پیام از طریق طرف پاکستانی صورت گیرد و در مواقع ضرورت و برای جلوگیری از بدفهمی یا کج فهمی یا سوءاستفاده طرف متجاوز ، به صورت سه جانبه و مستقیم برگزار شود که ناشی از شأن و جایگاه و اهمیتی است که حضور پاکستان در این مذاکرات برای ما دارد.

نکته قابل تامل دیگر آن است که در طول مذاکرات با هنر دستگاه دیپلماسی در انتقال مفاهیم ، طرف مقابل باید درک کند که دست قدرتمند نیروهای مسلح ایران همچنان روی ماشه است و مردم نیز با میدانداری در خیابان ها و میادین شهرها همچنان پشتوانه اصلی نظام هستند و اگر رژیم صهیونی یا هریک از همپیمانان طرف متخاصم در طول مذاکرات دست از پا خطا کنند با واکنش سریع و کوبنده نیروی مسلح کشورمان مواجه می‌شوند.عملکرد ما در طول چهل روز مقاومت و ضربه ای که به پایگاه ها و منافع دشمن آمریکایی ـ صهیونی و همپیمانان منطقه ای اش وارد کردیم که در ۸۰ سال اخیر بی سابقه است ، دلیل متقنی بر این مدعای ماست که نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران آماده هستند و کوبنده عمل می‌کنند.

نکته پایانی نیز آن است که هر قرارداد و تعهدی مستلزم یکسری دادوستدها و بده بستانها است اما ملاک اصلی این تعاملات باید طرح ۱۰ ماده ای باشد که کلیات آن توسط رییس جمهور آمریکا در همان ابتدای پذیرش آتش‌بس به عنوان یک پیش شرط طرف ایرانی مورد موافقت قرار گرفته است و حتی در رسانه های غربی نیز به پذیرش کلیات آن 10بند توسط ترامپ اذعان شده است ،که در این صورت خواهی نخواهی صلح مطلوب نظر ملت سرافراز ایران به طرف متجاوز تحمیل خواهد شد ان شاء الله ، به نصرت و مدد خداوند متعال.

نویسنده: حسین بردبار یزدی ، مدیر مسئول پایگاه خبری «خبر حرفه ای»