سمتِ درستِ تاریخ؛ فراتر از گلایه‌ها، برای تمام ایران

خبر حرفه ای/سید شهاب‌الدین طباطبایی؛ فعال سیاسی و اجتماعی با انتشار یادداشتی در خبرگزاری ایرنا نوشت :

رسالت امروز ما، نه محکوم کردن یکدیگر، که ایستادنِ متحد در محکومیت متجاوز است. اگر کسی توانِ محکوم کردنِ تجاوز را در خود نمی‌بیند، دست‌کم لازم نیست در کنارِ متجاوز بایستد.

در میانه‌ اتفاقات بزرگ و سهمگین تاریخ، گاهی تشخیص مرز میان «حق اعتراض» و «حفظ کیان» دشوار می‌شود. من واکنش آن بخش از هموطنانم را که محصول احساس درماندگی مفرط، عصبانیت و تروماهای انباشته است، می‌فهمم و با تمام وجود حس می‌کنم؛ اما صریح و بی‌لکنت می‌گویم: با هیچ منطقی نه می‌توان پذیرفت و نه تایید کرد که به هر دلیلی، به میهن پشت کنید و برای توجیهِ فاجعه، فلسفه‌ جنگ ببافید.

به یاد داشته باشید جنگ، از تمامِ مشکلاتی که گمان می‌کنید با آمدنش حل می‌شوند، وحشتناک‌تر است. جنگ یک جراحی نیست، یک حریق بزرگ است؛ همه‌چیز را می‌سوزاند، حتی همان بنایی را که قرار بود بهترش کنیم. در این میان، سکوت در برابر جنگ‌افروزیِ دشمن نیز معنایی تلخ و وحشتناک به اندازه خود جنگ دارد. ما امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمندیم که به زندگی فردی و اجتماعی‌مان معنا ببخشیم. معنایی نه شبیه هلهله‌های تنفربرانگیز بر خرابه‌های وطن، معنایی که در خلوت و وجدان خود به آن افتخار کنیم، نه معنایی که عده‌ای بی‌نام و نشان بر آن لایک و تایید بزنند.

رسالت امروز ما، نه محکوم کردن یکدیگر، که ایستادنِ متحد در محکومیت متجاوز است. اگر کسی توانِ محکوم کردنِ تجاوز را در خود نمی‌بیند، دست‌کم لازم نیست در کنارِ متجاوز بایستد. رقت‌انگیز است حالِ آنانی که در خارج از مرزها، با اسامی مستعار و پشتِ نقاب‌های مجازی، از جنگی دفاع می‌کنند که هزینه‌اش را مردمِ داخلِ ایران می‌دهند؛ لشکری از هتاکان که با تهمت زدن به قربانیان و توجیه شرم‌آور جنگ و تحسین مالیخولیاییِ دشمن، در پیِ فتحی هستند که تنها بر پیکرِ بی‌جانِ هموطنانشان بنا می‌شود. براستی، چه کسی می‌تواند جنایتکاری چون نتانیاهو را تحسین کند و روحی پست نداشته باشد؟

ما، به اعتبارِ تمامِ رنج‌ها و مصیبت‌هایی که درکنارهم چشیده‌ایم، و به حرمتِ خاکی که موردِ هجوم قرار گرفته، بیش از هر زمان به هم شبیهیم. ایران ماندنی است و ما نیز باید برای ساختنش، در کنار هم بمانیم. تحقیر و هتاکی شاید لحظه‌ای خشم ما را تسکین دهد، اما در نهایت، این «ما» هستیم که زیر همین آسمان و روی همین خاکِ مقدس باید شانه به شانه‌ هم زندگی کنیم.

فراموش نکنیم آنها که به کشته شدن آدم‌ها با توجیهات مختلف راضی می‌شوند شباهتی به ما ندارند. اما این را هم از یاد نمی‌بریم ما که به ایمان و منش و روش خود وفاداریم چاره‌ای نداریم آنچه را که آنان درباره دیگران دریغ می کنند درباره‌شان رعایت کنیم. پس در برابرِ درشت‌خوییِ آنان، راهِ خود را گم نمی‌کنیم و برخلافِ آنان، نامِ «بشر» را برایشان حفظ می‌کنیم؛ چرا که در خدمتِ شر بودن، هیچ افتخاری ندارد.

و در پایان، باید سر تعظیم فرود آورد در برابر انسان‌های شرافتمندی که با وجود تمامِ گلایه‌ها از ساختار سیاسی و علیرغمِ هجمه‌های سنگین و مسمومِ خارج‌نشینان، جانانه پای تمامیت ارضی ایران ایستاده‌اند و از نیروهای مسلحِ مدافع میهن حمایت می‌کنند. انسان‌های شریف و شجاعی که پدافندِ رسانه‌ای و اخلاقیِ ایران در قلبِ کشورهای متخاصم هستند. آن‌ها نشان دادند که مخالفت و دلخوری، هرگز شرافت و وطن‌پرستی را لکه‌دار نمی‌کند.

بیاییم همیشه قدردان این نفس‌های پاک و روح‌های بزرگ باشیم و از چند ‌پاره کردنِ این ملتِ نجیب، شریف و دانا دست برداریم. ایران، تنها با «همه با هم» بودنِ ما ، ایران می‌ماند.